HOME  |   SCHRIJFWIJZE |  STUKKIE   |  GEDICHT   |  GASTENBOEK



Schrijfwijze


Spreekwoorden en Gezegden

100 Stukkies

Gedichten

Gastenboek




Iedere boekhandel kan het boek voor u bestellen, het ISBN nummer is
978-90-810432-2-9
wijst u hen anders even op uitgeverij Twentwel.


Op de boeken top tien van boekhandel Westerhof met o.a. filialen in Nijverdal en Zwolle prijkt al geruime tijd het boek '100 stukkies van Jo Spoor'. Het stond zelf maandenlang nr.1. Tussen bestsellers als 'knielen op een bed violen' en 'De vliegeraar' blijkt de verkoop dermate gunstig dat het boek is opgenomen in deze top tien. Een prima resultaat voor het populaire boek van Jo Spoor alias Herman Kampman. Hijzelf over dit opmerkelijke resultaat: "Het is natuurlijk verschrikkelijk leuk als jouw boek zomaar staat genoteerd tussen de boeken van al die beroemde schrijvers, maar", relativeert hij meteen: "dit is natuurlijk geen landelijk beeld." Niettemin blijkt het boek een echte topper, de verkoop verloopt boven verwachting. Het bevat een selectie van 100 humoristische, waargebeurde en veelal op waarheid gebaseerde Twents/Sallandse anekdotes. Ook bij winkelketen Bruna reageert men enthousiast over de verkoop van 100 stukkies. Het is het meest succesvolle boek van de afgelopen maanden gebleken. Bij Hofman Primera in Hellendoorn was '100 stukkies van Jo Spoor' veruit het best verkochte boek, ook hier gingen honderden exemplaren over de toonbank.
Het boek begint nu ook landelijk bekendheid te krijgen en wordt veel verkocht
.




100 stukkies van
Jo Spoor is
grotendeels geschreven in het Nederlands, de dialogen zijn in de streektaal
.

203 blz.genaaid/ gebrocheerd
1e druk: november 2007
2e druk november 2008
ISBN 978-90-810432-2-9

17,50 incl. vezending in Nederland






In de loop der tijd zijn er een flink aantal columns van Jo Spoor gepubliceerd in diverse kranten zoals het Nijverdals Nieuwsblad, het Sallands Weekblad en het Twents Volksblad.
Zijn 'stukkies' zoals hij ze zelf noemt, zijn bijna altijd gebaseerd op waargebeurde situaties. Ze gaan over zijn familie, over de ergernissen van het leven of hij verbindt op kleurrijke wijze een grappige anekdote aan zijn teksten. Dit boek bevat een selectie van de beste 100 stukkies. Herkenbaar, soms vlijmscherp, prikkelend en bijna altijd met een flinke scheut humor. Zijn columns werden graag gelezen, uitgeknipt, bewaard of opgestuurd naar kennissen in het buitenland. Het boek is eind november in een oplage van 1000 stuks uitgebracht door uitgeverij 'Twentwel'. Alle teksten zijn geschreven in het Nederlands en de dialogen in de streektaal. Het boek is te koop in de boekhandel of te bestellen via Twentwel.nl, kosten € 17,50 incl. verzendkosten in Nederland.


Hieronder een 'stukkie'.

PLINTENLADDER 

Het was een gewaardeerd volksgebruik dat overal in de regio werd toegepast. Bij de slager, de timmerman, ja zelfs in het onderwijs werden allerhande aankomende wijsneuzen op pad gestuurd om iets op te halen wat niet bestaat. Geen onzinnige zaken, nee, altijd dingen waarvan je als slachtoffer redelijkerwijs kon nagaan dat ze niet konden bestaan. Zo zijn duizenden onnozelen weggestuurd om een plintenladder op te halen. Een plint is doorgaans een centimeter of tien hoog, dus als je daarvoor een ladder nodig hebt mankeert er toch werkelijk iets aan je verstandelijke vermogens.
In herinner me nog goed dat het gebruik om iemand weg te sturen voor iets onzinnigs, bij Nijverdal ten Cate bijna wekelijks in praktijk werd gebracht. Als technische lieden druk waren ergens iets af te slaan, en jij stond daar bij te kijken, dan was de kans groot dat zij je al zwetend vroegen even een kopslag op te halen. Misschien dat het dan beter ging, opperden zij hijgend. Uiteraard liep jij dan op een drafje naar het magazijn om aldaar luid om een kopslag te vragen. Dan kreeg je van de magazijnbediende zo’n geweldige petoeter om je oren, dat je zes weken lang niet meer in de buurt van dat voorraadhok kwam. Een andere variant werd gebruikt bij het aftekenen. Daarvoor werd een blauw poeder gebruikt om de boorgaten vast te stellen. Was er te weinig poeder, dan werd je vriendelijk toegeknikt met de woorden: “Toe, haalt effen een bettie hou-mie-blauw.” Tja, en ook dan kreeg je een geweldig pak slaag van het bedrijvige magazijn-personeel.

Ik leefde tot voor kort in de veronderstelling dat voornoemd gebruik niet meer in zwang is, zoals zoveel mooie dingen die voorbij zijn. Terwijl deze grappen eigenlijk verplicht zouden moeten worden gesteld. De regering zou een noodwet moeten invoeren en subsidies moeten verstrekken.
Totdat ik onlangs bij mijn broer te gast was. Hij is huisarts achter Almelo en in zijn dorp wordt die heerlijke traditie nog steeds toegepast. De leiding van het plaatselijke bejaardencentrum stuurt nog regelmatig een aankomend bejaardenverzorgster bij hem langs, om een ‘zetpillenschieter voor bejaarden’ op te halen. Mijn broer geeft dan meestal een versleten kitspuit aan de jonge zustertjes mee, want voor zulke zaken maakt hij graag even wat tijd vrij.
Onlangs kwam een prille bejaardenverzorgster met een stuk lichtpijp uit de dokterspraktijk van mijn broer. Hij had een nieuw instrument meegegeven. Aan één uiteinde van de pijp had de dokter een kruisje getekend.
“An die kaante mu-j bloazen” had hij het meisje toevertrouwd.



Met ingang van januari 2011 verschijnt opnieuw een wekelijkse bijdrage van Jo Spoor in het weekblad Hellendoorn Journaal

Zoadkop

Mijn dochter had besloten een wereldreis aan te vangen. Ze zegde haar werk op, bestelde enig backpack-materiaal en begon in Colombia aan een ruim tien maanden durende tocht rond de wereld. Leerzaam en goed voor de persoonlijke ontwikkeling denk je als ouder, terwijl je tien maanden lang doodsangsten en bezorgdheid moet doorstaan. En waar je als vader dan wel het minst bang voor bent, is dat ze terug zal komen met een goudbehangen, grote, dikke, crimineel met een strafblad als een telefoonboek, een seriemoordenaar uit Bolivia, of zo'n Pedro met de panfluit uit Peru.
Maar in ons geval viel het achteraf reuze mee. Zo op het oog heeft ze geen ongemakken opgelopen en het heeft haar inderdaad goed gedaan. Ze heeft ongelofelijk veel gezien en tal van boeiende culturen ervaren. Natuurlijk ontbraken ook de hachelijke avonturen niet. Daarnaast ontmoette ze een hele leuke Canadese jongen. Hij trok door de wereld om een deel van de tocht van zijn grootvader na te reizen. Deze was in de Tweede Wereldoorlog betrokken geweest bij de bevrijding van grote delen van Europa en de jongeman wilde in dat voetspoor gaan. Onderweg ontmoette hij mijn dochter en ze hebben een paar heerlijke maanden gehad samen. Erg leuke jongen.
Hij was zo leuk dat het ook maar even duurde voordat hij naar Nederland kwam. Voor we er erg in hadden zat hij bij ons aan tafel en moest ik hem in mijn ambachtscholen-Engels van alles vertellen over de oorlog. Hij was hevig geïnteresseerd. Na verloop van tijd bezochten we zelfs samen oorlogsmonumenten en dwaalden over kamp Westerbork. Tussendoor vermaakte hij zich uitstekend op het Helders Fees, hoewel… hij sleuterde op één avond meer nattigheid naar binnen dan zijn opa gedurende de hele bevrijding.
Op een zonnige morgen zat ik buiten met een kop koffie. Onze Canadese gast hoorde ik luid praten met mijn zoon, die direct naast ons woont. Monter kwam de juniorbevrijder op me af en nam plaats naast me aan tafel. Hij knikte me vriendelijk toe: "Good morning… zoadkop!" zei hij opgetogen. Ik hoorde op de achtergrond onmiskenbaar de lach van mijn zoon. Ook zo'n leuke vent.

 

Ojan 2005